Zware periode

De laatste weken heb ik weinig tijd gehad om te schrijven, een zwaar tentamen diagnostiek en de zware voorbereiding voor de marathon leggen beslag op mijn tijd. Met het tentamen achter de rug kan ik me weer 100% concentreren op het lopen. Ook dit ging na mijn griep niet vanzelf, de impact van een griepje heb ik zwaar onderschat. Voor mijn griep had ik echt een top periode. Ik was superfit en lopen ging als vanzelf wat resulteerde in een PR op de 10 Km en de 15 km. Ik heb nu vier stappen terug gedaan, alle trainingen kosten moeite en ik moet echt mijn niveau aanpassen om mezelf niet af te branden. De hartslag is een waardevolle graadmeter waar ik steeds beter op ben gaan letten in de tijd dat ik aan het hardlopen ben, de ochtend pols, de hartslag tijdens het lopen en het herstel na een training, allemaal graadmeters wat het lichaam aan kan.Gelukkig lijkt het nu, 5 weken na mijn griep, beter te gaan. Afgelopen zondag een 21,1 gelopen en die ging voor het eerst weer in een redelijk tempo, een opsteker die ik zeker nodig had om het moraal weer een beetje op te krikken.

Niet trainen moeilijker dan wel trainen

Na mijn griepje sta ik weer te popelen om te gaan lopen, drie dagen na de eerste koortsvrije dag een rustig duurloop van 40' gepland. Vol goede moed begin ik met een rustige warming-up van 15 minuten, ik voel direct dat ik niet superfit ben. De eerste 20' voor de wind gaan nog redelijk, echter tegenwind voel ik direct mijn benen en lijkt het er meer op dat ik een halve marathon in de benen heb in plaats van de 20' die ik werkelijk heb gelopen. Dit is toch wel even incasseren, maar met de lessen uit het verleden heb ik toch besloten om de duurloop die over twee dagen gepland staat niet te lopen en het lichaam nog even rust te geven. Ik vind dit de moeilijkste beslissingen, het hart wil trainen alleen het hoofd weet dat het beter is dit niet te doen!

Griep

Helaas kan ik melden dat ik op basis van ervaring de vorige blog kan bevestigen. Het lichaam is een supermachine, maar ook mijn superfitte lijf is geveld door een griepje. Het kon ook niet bijna anders met twee gezinsleden die allebei griep hadden, ondanks de "voorzorgsmaatregelen" zoals bijna neurotisch handen wassen, slapen op de logeerkamer en vroeg naar bed gaan. Het eerste wat door je hoofd speelt wanneer de griep je aanvalt is: de marathon kan ik nu wel vergeten. Na deze eerste gedachte heb ik mijn focus op het herstel gezet, zonder herstel kan je toch niet verder en hebben frustraties over het doel alleen maar een negatief effect. Het viel gelukkig mee, in totaal maar 4 dagen ziek waarvan twee met koorts (boven de 38 graden) en de andere dagen verhoging. Nu het herstel er is kan ik weer verder kijken naar het echte doel, op dit soort momenten ben ik blij dat ik professionele begeleiding heb, iemand die je helpt om na zo'n griepje de juiste keuzes te maken en je ook weet te remmen. Ik train al 4 jaar onder begeleiding van Coach4run , voor mensen die een druk leven hebben en niet op vaste tijden kunnen trainen is dit ideaal. Mijn resultaten zijn sterk verbeterd, vroeger kon ik net 10 km lopen, nu loop ik eenvoudig halve marathons, is mijn 10 km tijd met ruim twee minuten verbeterd en staat nu op 43'10" en mijn halve marathontijd met 5 minuten verbeterd en staat nu op 1u40'39". In overleg met mijn coach gaan we dit weekend voorzichtig de draad weer oppakken, op weg naar het echte doel!

Het lichaam efficiënter dan een F1-wagen

Gisteren stond een duurloop van het type DI op het programma, 1u30’ met het tempo van 5’53” per kilometer. Deze training heeft als doel om het lichaam te laten wennen aan het verbranden van vet, hierdoor wordt de omschakeling naar vetverbranding op de marathon minder “pijnlijk”. Wanneer je over je lichaam nadenkt en wat er allemaal gebeurd tijdens het bovenstaande “duurloopje” zie je pas in dat je lichaam een supermachine is. Zo trekken de cellen, die de pompende beweging van je hart aansturen, tijdens deze duurloop ongeveer 12.600 keer exact op het juiste moment samen. Wordt er ongeveer 1.800 liter bloed rondgepompt, gefilterd en van zuurstof voorzien. En dan laten we alle chemische processen die hier rondom plaatsvinden nog buiten beschouwing. Een perfect functionerende machine, maar die tegelijkertijd ook zeer kwetsbaar is. Met twee gezinsleden die de griep hebben wordt je jezelf daar weer bewust van, één microscopisch klein virusje en je voorbereiding voor de marathon valt in duigen!

Wanneer het doel een obsessie wordt

Het is vandaag grauw en grijs weer, een kille noord-oostenwind maakt dat 2 graden veel kouder voelt dan het in werkelijkheid is. Vandaag staat een duurloop op het programma, 18 kilometer in het tempo DI á II 5'21'per kilometer. Dit zijn duurlopen waar ik nu van kan genieten, dit is een aantal jaren terug wel anders geweest. Ongeveer 3 jaar geleden ben ik serieus gaan lopen, daarvoor was het één keer in de week op zondagochtend met mijn buurman een rondje van 10km. Op een gegeven moment besloot ik dat het tijd werd om een van mijn doelen te gaan verwezenlijken, het lopen van de marathon. Van de ene op de andere dag ging ik drie keer in de week trainen, met als gevolg kleine blessures. Maar het "doel" liet niet toe dat ik mezelf rust gaf om te herstellen van deze kleine blessures. Ik was een slaaf van mijn schema, met als gevolg dat ik meer blessures kreeg en dat ze steeds erger werden. Ik ging van sportarts naar fysiotherapeut, de ene blessure was nog niet weg of de ander kwam er voor in de plek. Maar "het doel" was heilig en ik trainde door, lange duurlopen met in het begin pijn in je knie en de volgende dag nog erger. Lopen werd een frustratie, iedere training werd een strijd tegen de blessures en hiermee een strijd tegen mezelf. Deze strijd verloor ik 4 weken voor de marathon van Rotterdam, een droom viel in duigen. Ik heb toen besloten om het roer om te gooien en mijzelf meer tijd te geven voor het realiseren van mijn doel, nu ettelijke halve marathons en vele trainingskilometers verder is lopen weer leuk en is het doel, de marathon van Rotterdam lopen in 2011 een haalbaar doel en geen obsessie meer.

Social media en eigenwaarde

Het is best ironisch dat op de dag dat de Stichting Dutch Bloggies zichzelf opheft ik mijn eerste blog schrijf. Dit past echter wel bij mij, ik bepaal zelf wat en wanneer ik iets doe. Ik doe dingen voor mezelf en niet omdat anderen het doen of om er bij te horen. Mijn gevoel van eigenwaarde wordt niet bepaald door wat mensen van mij vinden of hoe ze over me denken. Doordat ik (ongevraagd vaak) wordt overspoeld met nieuwe social media en veel mensen over niets anders hoor krijg ik wel eens het idee dat mensen hun gevoel van eigenwaarde afmeten aan het aantal "vrienden" ze op Hyves hebben, of het aantal "volgers"op Twitter. Als ik zie hoeveel non-info er via dit soort media verspreid wordt hoop ik niet dat deze mensen denken dat hun volgers of vrienden oprecht geinteresseerd zijn in wat ze te vertellen hebben. Ik begrijp de Twitteraars van deze wereld niet, denken zij nou echt dat ze de wereld verrijken met het feit dat ze hun kamer aan het behangen zijn? Of dat ze zo lekker hebben gefietst? Of dat ze bij tante Miep op de verjaardag zijn? Ik krijg het idee dat in veel gevallen niet de kwaliteit maar de kwantiteit telt. Want je bent pas echt belangrijk en interessant wanneer je veel Tweets hebt en veel volgers.