Regen en slakken

Er zullen veel mensen in Nederland blij zijn met de regen die er valt, maar voor mijn barefoot trainingen is het niet echt lekker. Tot op heden alleen met droog en warm weer gelopen, een heerlijk gevoel het warme asfalt onder je voeten. Maar vandaag was dit wel anders, door het natte wegdek voelden mij voeten na 10 minuten al koud aan en en waren ze ook voor mijn gevoel veel gevoeliger dan anders. Daarbij spoelt de regen kleine steentjes en zand op de weg, dit maakt het er niet beter op, vooral niet als ze blijven "plakken" onder je voet. Naast deze ongemakken zijn er nog meer ongemakken, kleine naaktslakken die je bijna niet kan zien besluiten massaal de weg over te steken! De details van wat je voelt als je er in gaat staan zal ik de lezers besparen. Dit alles zal na verloop van tijd ook wel wennen maar wat mij betreft het eerste half jaar geen regen, daar zijn mijn voeten nog niet aan toe.

Het gaat weer om het lopen

Lopen is een fantastische bezigheid, maar waarin ik mijzelf verbaasde was het feit dat sinds ik barefoot loop ik het lopen anders en intenser ervaar. Ik hoop niet dat dit zweverig overkomt want dat is niet wat ik bedoel. Zonder anderen mensen tekort te doen kan je stellen dat iedereen die een paar schoenen aantrekt na enige oefening in staat is om een rondje te kunnen hardlopen. Na mijn laatste training op blote voeten waarin ik echt super makkelijk over het asfalt ging had ik een intense ervaring van genieten. Ik genoot van het feit dat ik in staat was te lopen op blote voeten op een ondergrond waarvan de meeste mensen zouden denken: auw! dat moet zeer doen, terwijl ik zonder enige pijn of hinder mijn loop afwerkte. Dit gevoel is als een goocheltruc die je hebt geoefend en ook echt lukt! Tijdens mijn transitie-fase van schoenen naar blote voeten gaat het weer echt om het lopen en is het lopen weer het hoofddoel, terwijl het laatste jaar het lopen een middel was om het doel te bereiken. Het voelt dan ook als een hernieuwde kennismaking met lopen, ik hoop dan ook om nog lang dit gevoel te mogen hebben

Geen geduld

Practice what you preach gaat nu even niet op, ik had mezelf beloofd om pas te gaan hardlopen wanneer ik 60 minuten kon wandelen. Helaas moet ik bekennen dat ik inmiddels al drie keer per week hardloop. Ik heb besloten om binnen de wandelsessies voorzichtig het hardlopen te introduceren. Ik ben begonnen met 3x2'00 te hardlopen met 2'00 rust er tussen. De eerste sessie leverde mij 5 dagen serieuze spierpijn in de kuiten op. Maar het hardlopen voelde echt fantastisch! Ondanks dat ik stond te popelen om weer te gaan lopen heb ik ook echt vijf dagen rust gehouden om te herstellen. Wat mij verbaasde was de voetzolen die totaal geen tekenen van beschadigingen hadden. Het enige wat ik voelde was een branderig gevoel onder de bal van mijn voet zogenaamde "hotspots". Het was niet de huid die branderig was, maar de structuur onder de huid die branderig aanvoelde. Na twee dagen op schoenen was dit verdwenen. De volgende twee sessies van 3x2' heb ik zonder spierpijn afgerond. Inmiddels heb ik er een minuut aan toegevoegd en loop ik in totaal 7 minuten nog steeds zonder spierpijn.

Vandaag mijn tweede keer 7 minuten, en het voelde zo goed dat ik te snel gelopen heb, met als resultaat gevoelige voetzolen en de teen naast mijn grote teen die branderig aanvoelt. De oorzaak is waarschijnlijk dat ik teveel naar achter heb afgezet in plaats van recht omhoog, de volgende keer weer iets rustiger. Dit is gelijk het voordeel van barefoot lopen, directe feedback wanneer je iets niet goed doet! Op de foto mijn voeten na 40 minuten barefoottime, 30 minuten op asfalt, waarvan 6 gerend en 10 minuten op scherp grind en stenen.

De eerste stappen

Barefoot running heeft alles te maken met het aanleren van een nieuwe looptechniek. In mijn geval wil dat zeggen dat ik na 40 jaar lang op mijn hiel te zijn geland nu op mijn voorvoet moet gaan landen. Dit vraagt veel van het aanpassingsvermogen van het lichaam, de hersenen moeten geprogrammeerd worden met een nieuwe beweging en alle spieren, pezen en ligamenten moeten zich aanpassen aan de nieuwe beweging. Je kunt je voorstellen dat dit enige tijd vergt, en dit is direct ook het moeilijke aan barefoot lopen. Ondanks het feit dat veel onderzoek er op lijkt te wijzen dat barefoot lopen voor minder blessures zorgt (dit is nog steeds niet empirisch bewezen in een longitudinaal onderzoek) is ook hier van belang dat je luister naar je lichaam net als bij alle andere sportactiviteiten. Dit is voor mij de reden dat ik er ook voor heb gekozen om niet meer te lopen op schoenen, ook geen minimalistische, omdat je hiermee een veel directere feedback krijgt van je lichaam. Ik ben nu al gevorderd tot 30 minuten wandelen op mijn blote voeten, hierbij voel je echt de belasting die het op blote voeten lopen geeft aan de spieren van je voeten, enkels, kuiten en je voetzolen. Daarnaast doe ik iedere dag spierversterkende oefeningen voor kuiten, voeten en enkels. Tot nu toe nog geen enkele blessure gehad, ik wil het wandelen opbouwen naar 60 minuten en dan hardlopen introduceren binnen de wandelingen. Een barefoot journey is een ervaring, maar vraagt wel geduld!

Nieuwe uitdaging, barefoot running

Het lopen van de marathon was mijn ultieme doel, nu dit bereikt is wordt het tijd voor een nieuw doel met voldoende uitdaging. Nu zou het voor de hand liggen om als nieuw doel mijn huidige tijd op de marathon te verbeteren, maar dat gaat het niet worden. Mijn nieuwe doel wordt een diepte investering in mijn toekomstige loopcarrière. Barefoot running, of op zijn Hollands hardlopen op blote voeten. Al twee jaar verdiep ik mij in de onderliggende wetenschap van het barefoot lopen, het is geen cult-gedrag voor zonderlingen maar een serieuze benadering van het hardlopen. Er is ontzettend veel wetenschappelijk onderzoek naar gedaan en de onderzoeksresultaten zijn bijzonder positief, met name ten aanzien van blessurepreventie en het verbeteren van de loop-efficiency. Je zult je afvragen als dit echt zo goed is waarom de toppers niet allemaal op blote voeten lopen? De reden hiervoor is voor de hand liggend, wil je echt op blote voeten gaan hardlopen zul je een gigantische stap terug moeten doen. In mijn geval betekent dit dat ik nu in staat ben om de marathon te lopen op schoenen en op mijn blote voeten kom ik niet verder dan 20 minuten wandelen! Naast een zeer langdurige lichamelijke aanpassing moet je ook psychisch in staat zijn om deze offers te brengen. Ik heb er lang over getwijfeld, maar de doorslag werd gegeven door het laatste boek wat ik heb gelezen, The Complete idiot's guide to barefoot running Een inspirerend boek waarin de achtergronden van het barefoot lopen en de manier waarop je deze vorm van lopen kan implementeren fantastisch wordt uitgelegd. De passie waarmee de auteurs Dr. Craig Richards en Thomas Hollowell over het onderwerp schrijven zorgt er voor dat je onder het lezen je schoenen en sokken bij wijze van spreken al uit doet!

Het doel bereikt

Eindelijk is mijn doel bereikt, het lopen van de marathon! Helaas ging het niet zoals gepland maar dat mag de pret niet drukken. Een week voor de marathon was er ineens uit het niets pijn in mijn linkerknie. Ik had op woensdag nog een 15km gelopen, zo'n trainingsloop die je moet hebben voor je moraal, ik liep met vleugels zo verschrikkelijk makkelijk liep ik de 15 km. Op de vrijdag er na moest ik nog een rustige 10km, direct bij het inlopen voelde ik de pijn. Ik dacht dat ik er wel doorheen zou lopen, maar helaas het werd alleen maar erger. Direct besloten om de laatste 3 trainingen voor de marathon te schrappen uit het schema. De laatste week was de meest verschrikkelijke week die ik ooit heb meegemaakt, de onzekerheid of de knie zou herstellen was killing. Op de dag zelf besloten ondanks de pijn die ik had toch te lopen, de knie ingetaped en toch gestart. De eerste kilometers voelde ik de knie nog een beetje daarna voelde ik het niet meer. Ik ben bewust niet te hard gestart maar kreeg de laatste kilometers kramp in het been waarvan de knie getaped was. De tape los gemaakt en toen de laatste kilometers op moraal uitgelopen. Ondanks de tegenvallende tijd mijn mooiste finish ooit!

Het doel in zich, maar nog steeds ver weg!

Over 2 dagen is het eindelijk zo ver, de marathon van Rotterdam. De weg er heen was zwaar en met obstakels. De marathon is door zijn afstand een obstakel op zich, maar ik heb er nog een obstakel bij. Vorige week na mijn laatste snelle duurloop van 15km had ik een dag rust, daarna nog een rustige 10 km. Vanaf het begin van die 10 Km voelde ik in mijn linkerknie onder mijn patella een pijn die ik niet kon plaatsen. Ik had nog helemaal geen last gehad van pijntjes tijdens mijn voorbereiding. Ik had direct moeten stoppen maar heb de 10 Km toch gelopen en de pijn werd niet minder. BALEN, besloten om de laatste drie trainingen voor de marathon te schrappen en rust te houden. Bij normale activiteiten overdag heb ik geen last, alleen als ik lang krom zit met mijn knie is het een beetje zeurderig. Ik ben er al heel de week chagrijnig van, en weet niet zo goed wat ik moet doen. Ik heb besloten om toch te starten, al levert mij dit een blessure op waar ik van moet herstellen. De zware periode die ik achter de rug heb met de griep en het moeizame trainen moet beloond worden. Ik weet dat het niet verstandig is, en ik weet ook niet wat de knie gaat doen tijdens het lopen maar ik ben niet van plan op te geven. Sport blijft emotie!!