De eerste stappen

Barefoot running heeft alles te maken met het aanleren van een nieuwe looptechniek. In mijn geval wil dat zeggen dat ik na 40 jaar lang op mijn hiel te zijn geland nu op mijn voorvoet moet gaan landen. Dit vraagt veel van het aanpassingsvermogen van het lichaam, de hersenen moeten geprogrammeerd worden met een nieuwe beweging en alle spieren, pezen en ligamenten moeten zich aanpassen aan de nieuwe beweging. Je kunt je voorstellen dat dit enige tijd vergt, en dit is direct ook het moeilijke aan barefoot lopen. Ondanks het feit dat veel onderzoek er op lijkt te wijzen dat barefoot lopen voor minder blessures zorgt (dit is nog steeds niet empirisch bewezen in een longitudinaal onderzoek) is ook hier van belang dat je luister naar je lichaam net als bij alle andere sportactiviteiten. Dit is voor mij de reden dat ik er ook voor heb gekozen om niet meer te lopen op schoenen, ook geen minimalistische, omdat je hiermee een veel directere feedback krijgt van je lichaam. Ik ben nu al gevorderd tot 30 minuten wandelen op mijn blote voeten, hierbij voel je echt de belasting die het op blote voeten lopen geeft aan de spieren van je voeten, enkels, kuiten en je voetzolen. Daarnaast doe ik iedere dag spierversterkende oefeningen voor kuiten, voeten en enkels. Tot nu toe nog geen enkele blessure gehad, ik wil het wandelen opbouwen naar 60 minuten en dan hardlopen introduceren binnen de wandelingen. Een barefoot journey is een ervaring, maar vraagt wel geduld!

Nieuwe uitdaging, barefoot running

Het lopen van de marathon was mijn ultieme doel, nu dit bereikt is wordt het tijd voor een nieuw doel met voldoende uitdaging. Nu zou het voor de hand liggen om als nieuw doel mijn huidige tijd op de marathon te verbeteren, maar dat gaat het niet worden. Mijn nieuwe doel wordt een diepte investering in mijn toekomstige loopcarrière. Barefoot running, of op zijn Hollands hardlopen op blote voeten. Al twee jaar verdiep ik mij in de onderliggende wetenschap van het barefoot lopen, het is geen cult-gedrag voor zonderlingen maar een serieuze benadering van het hardlopen. Er is ontzettend veel wetenschappelijk onderzoek naar gedaan en de onderzoeksresultaten zijn bijzonder positief, met name ten aanzien van blessurepreventie en het verbeteren van de loop-efficiency. Je zult je afvragen als dit echt zo goed is waarom de toppers niet allemaal op blote voeten lopen? De reden hiervoor is voor de hand liggend, wil je echt op blote voeten gaan hardlopen zul je een gigantische stap terug moeten doen. In mijn geval betekent dit dat ik nu in staat ben om de marathon te lopen op schoenen en op mijn blote voeten kom ik niet verder dan 20 minuten wandelen! Naast een zeer langdurige lichamelijke aanpassing moet je ook psychisch in staat zijn om deze offers te brengen. Ik heb er lang over getwijfeld, maar de doorslag werd gegeven door het laatste boek wat ik heb gelezen, The Complete idiot's guide to barefoot running Een inspirerend boek waarin de achtergronden van het barefoot lopen en de manier waarop je deze vorm van lopen kan implementeren fantastisch wordt uitgelegd. De passie waarmee de auteurs Dr. Craig Richards en Thomas Hollowell over het onderwerp schrijven zorgt er voor dat je onder het lezen je schoenen en sokken bij wijze van spreken al uit doet!

Het doel bereikt

Eindelijk is mijn doel bereikt, het lopen van de marathon! Helaas ging het niet zoals gepland maar dat mag de pret niet drukken. Een week voor de marathon was er ineens uit het niets pijn in mijn linkerknie. Ik had op woensdag nog een 15km gelopen, zo'n trainingsloop die je moet hebben voor je moraal, ik liep met vleugels zo verschrikkelijk makkelijk liep ik de 15 km. Op de vrijdag er na moest ik nog een rustige 10km, direct bij het inlopen voelde ik de pijn. Ik dacht dat ik er wel doorheen zou lopen, maar helaas het werd alleen maar erger. Direct besloten om de laatste 3 trainingen voor de marathon te schrappen uit het schema. De laatste week was de meest verschrikkelijke week die ik ooit heb meegemaakt, de onzekerheid of de knie zou herstellen was killing. Op de dag zelf besloten ondanks de pijn die ik had toch te lopen, de knie ingetaped en toch gestart. De eerste kilometers voelde ik de knie nog een beetje daarna voelde ik het niet meer. Ik ben bewust niet te hard gestart maar kreeg de laatste kilometers kramp in het been waarvan de knie getaped was. De tape los gemaakt en toen de laatste kilometers op moraal uitgelopen. Ondanks de tegenvallende tijd mijn mooiste finish ooit!

Het doel in zich, maar nog steeds ver weg!

Over 2 dagen is het eindelijk zo ver, de marathon van Rotterdam. De weg er heen was zwaar en met obstakels. De marathon is door zijn afstand een obstakel op zich, maar ik heb er nog een obstakel bij. Vorige week na mijn laatste snelle duurloop van 15km had ik een dag rust, daarna nog een rustige 10 km. Vanaf het begin van die 10 Km voelde ik in mijn linkerknie onder mijn patella een pijn die ik niet kon plaatsen. Ik had nog helemaal geen last gehad van pijntjes tijdens mijn voorbereiding. Ik had direct moeten stoppen maar heb de 10 Km toch gelopen en de pijn werd niet minder. BALEN, besloten om de laatste drie trainingen voor de marathon te schrappen en rust te houden. Bij normale activiteiten overdag heb ik geen last, alleen als ik lang krom zit met mijn knie is het een beetje zeurderig. Ik ben er al heel de week chagrijnig van, en weet niet zo goed wat ik moet doen. Ik heb besloten om toch te starten, al levert mij dit een blessure op waar ik van moet herstellen. De zware periode die ik achter de rug heb met de griep en het moeizame trainen moet beloond worden. Ik weet dat het niet verstandig is, en ik weet ook niet wat de knie gaat doen tijdens het lopen maar ik ben niet van plan op te geven. Sport blijft emotie!!

Zware periode

De laatste weken heb ik weinig tijd gehad om te schrijven, een zwaar tentamen diagnostiek en de zware voorbereiding voor de marathon leggen beslag op mijn tijd. Met het tentamen achter de rug kan ik me weer 100% concentreren op het lopen. Ook dit ging na mijn griep niet vanzelf, de impact van een griepje heb ik zwaar onderschat. Voor mijn griep had ik echt een top periode. Ik was superfit en lopen ging als vanzelf wat resulteerde in een PR op de 10 Km en de 15 km. Ik heb nu vier stappen terug gedaan, alle trainingen kosten moeite en ik moet echt mijn niveau aanpassen om mezelf niet af te branden. De hartslag is een waardevolle graadmeter waar ik steeds beter op ben gaan letten in de tijd dat ik aan het hardlopen ben, de ochtend pols, de hartslag tijdens het lopen en het herstel na een training, allemaal graadmeters wat het lichaam aan kan.Gelukkig lijkt het nu, 5 weken na mijn griep, beter te gaan. Afgelopen zondag een 21,1 gelopen en die ging voor het eerst weer in een redelijk tempo, een opsteker die ik zeker nodig had om het moraal weer een beetje op te krikken.

Niet trainen moeilijker dan wel trainen

Na mijn griepje sta ik weer te popelen om te gaan lopen, drie dagen na de eerste koortsvrije dag een rustig duurloop van 40' gepland. Vol goede moed begin ik met een rustige warming-up van 15 minuten, ik voel direct dat ik niet superfit ben. De eerste 20' voor de wind gaan nog redelijk, echter tegenwind voel ik direct mijn benen en lijkt het er meer op dat ik een halve marathon in de benen heb in plaats van de 20' die ik werkelijk heb gelopen. Dit is toch wel even incasseren, maar met de lessen uit het verleden heb ik toch besloten om de duurloop die over twee dagen gepland staat niet te lopen en het lichaam nog even rust te geven. Ik vind dit de moeilijkste beslissingen, het hart wil trainen alleen het hoofd weet dat het beter is dit niet te doen!

Griep

Helaas kan ik melden dat ik op basis van ervaring de vorige blog kan bevestigen. Het lichaam is een supermachine, maar ook mijn superfitte lijf is geveld door een griepje. Het kon ook niet bijna anders met twee gezinsleden die allebei griep hadden, ondanks de "voorzorgsmaatregelen" zoals bijna neurotisch handen wassen, slapen op de logeerkamer en vroeg naar bed gaan. Het eerste wat door je hoofd speelt wanneer de griep je aanvalt is: de marathon kan ik nu wel vergeten. Na deze eerste gedachte heb ik mijn focus op het herstel gezet, zonder herstel kan je toch niet verder en hebben frustraties over het doel alleen maar een negatief effect. Het viel gelukkig mee, in totaal maar 4 dagen ziek waarvan twee met koorts (boven de 38 graden) en de andere dagen verhoging. Nu het herstel er is kan ik weer verder kijken naar het echte doel, op dit soort momenten ben ik blij dat ik professionele begeleiding heb, iemand die je helpt om na zo'n griepje de juiste keuzes te maken en je ook weet te remmen. Ik train al 4 jaar onder begeleiding van Coach4run , voor mensen die een druk leven hebben en niet op vaste tijden kunnen trainen is dit ideaal. Mijn resultaten zijn sterk verbeterd, vroeger kon ik net 10 km lopen, nu loop ik eenvoudig halve marathons, is mijn 10 km tijd met ruim twee minuten verbeterd en staat nu op 43'10" en mijn halve marathontijd met 5 minuten verbeterd en staat nu op 1u40'39". In overleg met mijn coach gaan we dit weekend voorzichtig de draad weer oppakken, op weg naar het echte doel!